Kalkulator ciąży

Nasz profesjonalny kalkulator ciąży pozwala precyzyjnie oszacować harmonogram ciąży w oparciu o przewidywany termin porodu, datę ostatniej miesiączki, dzień poczęcia, wynik badania USG lub datę transferu in vitro (IVF). Wygeneruj swój osobisty kalendarz ciąży i przygotuj się na nadejście maluszka.

Długość ciąży i przewidywany termin porodu

Ciąża to wyjątkowy stan i okres w życiu kobiety trwający około dziewięciu miesięcy, podczas których w jej ciele rozwija się jedno lub więcej dzieci. Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) prawidłowa ciąża trwa od 37 do 42 tygodni. Poród następuje zazwyczaj około 38 tygodni po zapłodnieniu lub 40 tygodni po pierwszym dniu ostatniego cyklu miesiączkowego.

Podczas pierwszej wizyty u ginekologa, lekarz określa przewidywaną datę porodu na podstawie badania ultrasonograficznego (USG) lub reguły opierającej się na terminie ostatniej miesiączki. Kobieta może również samodzielnie wykorzystać parametry swojego cyklu menstruacyjnego, aby wstępnie obliczyć termin porodu.

Chociaż kalkulator porodu precyzyjnie wylicza datę, rzeczywista długość ciąży zależy od wielu zmiennych. Należą do nich m.in. wiek matki, czas trwania poprzednich ciąż czy masa ciała w momencie porodu. Na naturalną zmienność długości trwania ciąży wciąż wpływają również uwarunkowania, które do dziś pozostają dla medycyny niewiadomą.

Według badań statystycznych zaledwie niespełna 4% porodów odbywa się dokładnie w wyznaczonym terminie, a 60% w ciągu tygodnia po tej dacie. Prawie 90% wszystkich narodzin ma miejsce w przedziale dwóch tygodni od wyliczonego terminu porodu.

Potwierdzenie ciąży

Pomyślne zapłodnienie można potwierdzić za pomocą aptecznych testów ciążowych lub uważnie obserwując wczesne objawy ciąży. Zalicza się do nich: brak krwawienia miesiączkowego, podwyższoną podstawową temperaturę ciała, przewlekłe zmęczenie, nudności oraz zwiększoną częstotliwość oddawania moczu.

Testy ciążowe mierzą poziom hormonów będących biomarkerami ciąży i obejmują domowe testy z moczu oraz laboratoryjne badania krwi. Są one w stanie wykryć ciążę już od sześciu do ośmiu dni po zapłodnieniu.

Kliniczne badania krwi są zdecydowanie dokładniejsze. Pozwalają one na wczesne określenie dokładnego stężenia hormonu beta hCG (nawet w bardzo małych ilościach). Oczekiwanie na wynik trwa jednak nieco dłużej, a same badania są droższe niż standardowe, domowe testy paskowe czy płytkowe z moczu.

Kobieta może również wykonać laboratoryjne badanie ogólne moczu w klinice, jednak pod kątem wczesnego wykrycia ciąży nie zawsze jest ono dokładniejsze niż szybki test domowy, a bywa bardziej kosztowne.

Określanie terminu porodu

Istnieje kilka sprawdzonych metod określania przewidywanego terminu porodu:

Poziom ludzkiej gonadotropiny kosmówkowej (hCG)

Hormon ten pojawia się w krwiobiegu już dwa dni po zagnieżdżeniu się zapłodnionej komórki jajowej w macicy (implantacji). Badanie krwi pozwala precyzyjnie określić poziom hCG, jednak tylko lekarz ginekolog potrafi odpowiednio zinterpretować ten wskaźnik, by ocenić czas trwania ciąży i szacowaną datę porodu.

Badanie USG

Zazwyczaj badanie ultrasonograficzne wykonuje się pomiędzy 7. a 8. tygodniem ciąży w celu potwierdzenia wieku ciążowego i terminu porodu. Podczas badania USG lekarz dokonuje pomiarów wielkości zarodka, co pozwala na precyzyjne określenie jego wieku.

Data owulacji

Do daty owulacji (lub ostatniego stosunku, podczas którego doszło do zapłodnienia) należy dodać dwa tygodnie, a następnie doliczyć 40 tygodni, czyli 280 dni ciąży. Owulacja występuje zazwyczaj około 14 dni po rozpoczęciu miesiączki – przy założeniu, że cykle są regularne i trwają 28 dni.

Data ostatniej miesiączki

Jest to najpopularniejsza metoda ustalania terminu porodu, doskonale sprawdzająca się u kobiet z bardzo regularnymi cyklami miesiączkowymi.

Większość kobiet nie zna dokładnej co do dnia daty poczęcia dziecka, ale potrafi wskazać, kiedy rozpoczął się ich ostatni cykl menstruacyjny. To właśnie od tego dnia standardowo liczy się wiek ciąży. U większości pań najbardziej prawdopodobnym momentem zapłodnienia jest owulacja przypadająca w środku cyklu – czyli na około dwa tygodnie przed spodziewanym terminem kolejnej miesiączki.

Przyjmując tę metodę, zakłada się, że ciąża trwa około 280 dni, czyli 40 tygodni, licząc od pierwszego dnia ostatniej miesiączki. Szacowany termin porodu oblicza się zatem, dodając 280 dni do daty rozpoczęcia ostatniego krwawienia.

Ten sposób obliczania pozwala określić wiek położniczy (menstruacyjny) ciąży. Dzięki temu ustandaryzowanemu „kalendarzowi” personel medyczny może prawidłowo monitorować i oceniać rozwój płodu.

Wiek ciążowy (położniczy) różni się od wieku płodowego (owulacyjnego/zapłodnieniowego). Wiek płodowy liczony jest od faktycznej daty poczęcia i jest średnio o dwa tygodnie krótszy od wieku położniczego.

Jednostki obliczania wieku ciążowego

Najwygodniejszym i najczęściej stosowanym sposobem jest obliczanie wieku ciążowego w tygodniach. Pozwala to uniknąć nieporozumień. Liczenie rozpoczyna się od pierwszego dnia ostatniego cyklu miesiączkowego. Przykładowo: jeśli lekarz mówi, że jesteś w 10 tygodniu ciąży, oznacza to, że do zapłodnienia doszło około 8 tygodni temu, a rozwiązanie nastąpi za 30 tygodni (przyjmując średni czas trwania ciąży wynoszący 40 tygodni).

Kolejną, większą jednostką miary jest trymestr. Trymestry dzielą całą ciążę na trzy główne etapy, z których każdy trwa około 13 tygodni.

Tempo rozwoju płodu oraz samopoczucie i zmiany w ciele przyszłej mamy w każdej z tych faz charakteryzują się odmienną specyfiką.

Specyfika trymestrów ciąży

Pierwszy trymestr

W pierwszym trymestrze ciąży w organizmie matki formuje się nowe życie. Przez początkową część tego okresu kobieta często nie wie o swoim odmiennym stanie lub jedynie przypuszcza, że mogło dojść do zapłodnienia (zwłaszcza, gdy ciąża była planowana). Z wielu względów jest to często najtrudniejszy etap – to sytuacja całkowicie nowa, stanowiąca wyzwanie zarówno fizyczne, jak i psychiczne. Zmiany zachodzą gwałtownie, a organizm i umysł potrzebują czasu na adaptację.

Dla wielu przyszłych mam pierwszy trymestr bywa bardzo niekomfortowy. Burza hormonalna powoduje duże wahania nastroju i ogromną senność. Powszechne są nudności, a część ciężarnych zmaga się z nasiloną toksykozą, wymiotując nawet po kilka razy dziennie. Na tym etapie, na skutek wstrętu do niektórych zapachów i potraw, kobiety czasami wręcz tracą kilka kilogramów zamiast przybierać na wadze.

Bardzo ważne jest, aby w tym czasie dbać o zdrowie, unikać dźwigania ciężarów i zapewnić sobie dużo odpoczynku.

Z psychologicznego punktu widzenia to czas pełen emocji. Świadomość noszenia w sobie dziecka wywołuje silny stres i ekscytację, nawet jeśli powiększenie rodziny było od dawna zaplanowane.

To właśnie w pierwszym trymestrze kształtują się wszystkie najważniejsze narządy zarodka. Choć na początku ma on zaledwie 2 mm, to już wtedy powstaje cewa nerwowa, struna grzbietowa (zawiązek kręgosłupa) oraz naczynia krwionośne. Z każdym tygodniem płód intensywnie rośnie. Pod koniec tego trymestru mierzy już 6-7 cm i waży około 20 g.

Łożysko zaczyna się wykształcać około 7. tygodnia. Wcześniej wszystkie substancje obecne we krwi matki przenikają bezpośrednio do zarodka. Często to właśnie na pierwszym wczesnym USG rodzice mogą po raz pierwszy usłyszeć bijące serce dziecka.

Intensywnie rozwija się mózg maluszka. Kształtują się palce u dłoni i stóp, rozwija się układ moczowy, a w dziewiątym tygodniu nerki podejmują swoją pracę.

W 12. tygodniu płód jest już bardzo ruchliwy, jednak jest on zbyt mały, by matka mogła te ruchy wyczuć.

Na koniec pierwszego trymestru przeprowadza się tzw. pierwsze badania przesiewowe (USG genetyczne i test PAPP-A) w celu oceny ryzyka wystąpienia wad wrodzonych. Badanie USG ocenia kluczowe wskaźniki, takie jak: długość ciemieniowo-siedzeniowa (CRL, czyli od czubka głowy do kości ogonowej), obwód główki, grubość przezierności karkowej (NT), obecność kości nosowej, budowę mózgu i czaszki, a także stan wód płodowych i napięcie mięśnia macicy.

Drugi trymestr

W drugim trymestrze brzuszek przyszłej mamy zaczyna się wyraźnie zaokrąglać. Około 20. tygodnia ciąża staje się zazwyczaj widoczna dla otoczenia.

Po 13. tygodniu uporczywe nudności najczęściej mijają. Organizm adaptuje się do zmian hormonalnych, co owocuje znaczną poprawą samopoczucia, powrotem witalności i spadkiem odczuwanego niepokoju.

Jednocześnie znacznie rośnie objętość krwi krążącej w naczyniach matki, a obciążenie narządów wewnętrznych stopniowo się zwiększa. Z powodu ucisku macicy na jelita oraz działania progesteronu, mogą pojawić się zaparcia – dlatego dieta w ciąży powinna być bogata w błonnik z warzyw i owoców.

Około 20. tygodnia kobieta może zacząć odczuwać pierwsze, delikatne ruchy dziecka (tzw. smyranie lub trzepotanie). W 27. tygodniu maleństwo mierzy już około 35 cm i waży tyle, co dorodny kalafior (około 900 g).

Już od 13. tygodnia u dziecka rozwija się odruch ssania – na badaniu USG często można uchwycić moment, w którym maluch ssie swój kciuk. Narządy wewnętrzne kontynuują dojrzewanie, mimika twarzy staje się bogatsza, a dziecko potrafi już mrugać. Rozpoczyna się rozwój układu odpornościowego, choć wciąż polega on całkowicie na przeciwciałach matki.

Do 18. tygodnia w pełni kształtują się zewnętrzne narządy płciowe płodu. To moment, w którym badanie USG pozwala z dużym prawdopodobieństwem poznać płeć dziecka.

Pomiędzy 19. a 20. tygodniem intensywnie formuje się kora mózgowa. Ekspozycja na wszelkie substancje toksyczne (alkohol, nikotyna, narkotyki) jest na tym etapie dla rozwijającego się mózgu skrajnie niebezpieczna.

Jeśli po 22. tygodniu dojdzie do skrajnie przedwczesnego porodu, płód ma szanse na przeżycie (dzięki postępowi neonatologii i rozwijającym się płucom), jednak wiąże się to zazwyczaj z poważnymi, długoterminowymi problemami zdrowotnymi.

Trzeci trymestr

To czas najintensywniejszego przyrostu wagi – zarówno płodu, jak i przyszłej mamy. Brzuch rośnie w szybkim tempie, przygotowując miejsce dla dużego dziecka.

W trzecim trymestrze witalność kobiety znów spada. Duży brzuch i zmiany w środku ciężkości ciała powodują dyskomfort, bóle pleców i szybsze męczenie się. Często powraca niepokój – tym razem związany z nadchodzącym rozwiązaniem i strachem przed bólem porodowym. Dominują jednak pozytywne emocje i radość z faktu, że spotkanie z maleństwem jest już tuż tuż.

W tym czasie kobieta przybiera na wadze średnio 300-350 gramów tygodniowo (czasem więcej ze względu na zwiększony apetyt). Problemem staje się znalezienie wygodnej pozycji do snu, a codzienne poruszanie się sprawia trudność.

Dziecko gwałtownie rośnie, naciskając na organy wewnętrzne matki. Pęcherz moczowy ma znacznie mniej miejsca, stąd pojawia się konieczność częstych wizyt w toalecie. Rosnąca macica unosi przeponę, co u wielu ciężarnych powoduje zadyszkę i uczucie braku tlenu.

W 38. tygodniu ciąża uznawana jest za bezpiecznie donoszoną, choć naturalny poród może nastąpić również w 42. tygodniu i nadal uważa się go za w pełni prawidłowe zjawisko.

Maleństwo w łonie matki wyraźnie odczuwa smaki i reaguje na spożywane przez nią potrawy. Głęboko w dziąsłach formują się już zawiązki zębów mlecznych. Do 33. tygodnia wszystkie narządy wewnętrzne są już w pełni ukształtowane. Od tego momentu głównym zadaniem dziecka jest magazynowanie podskórnej tkanki tłuszczowej, by po porodzie utrzymać odpowiednią temperaturę ciała.

Po 30. tygodniu dziecko zazwyczaj przyjmuje ostateczną pozycję do porodu. Pozycją prawidłową i pożądaną jest położenie podłużne główkowe (główką w dół). Czasem zdarza się, że maluch nie chce się odwrócić i pozostaje w położeniu miednicowym. Wewnątrz macicy robi się bardzo ciasno, dlatego ruchy dziecka stają się mniej zamaszyste, za to bardziej punktowe i silniejsze – matka może wyraźnie wyczuć wypychaną piętkę czy łokieć.

Około 38. tygodnia dziecko waży już mniej więcej 3 kg. W dniu narodzin noworodek z prawidłową masą ciała waży zazwyczaj od 2,5 do 4 kg.

Czynniki wpływające na termin porodu

Przyjście dziecka na świat pomiędzy 37. a 42. tygodniem ciąży uznaje się za poród o czasie. Zakończenie ciąży przed upływem 37. tygodnia traktowane jest jako poród przedwczesny.

Najważniejsze czynniki wpływające na moment rozpoczęcia akcji porodowej to:

Wiek kobiety

Zarówno bardzo młode matki (poniżej 20. roku życia), jak i kobiety po 36. roku życia wykazują większą tendencję do porodów przedwczesnych lub ciąż tzw. przeterminowanych.

Predyspozycje genetyczne

Skłonność do wcześniejszych lub późniejszych porodów bywa dziedziczna. Jeśli mama lub babcia ciężarnej rodziły na długo przed terminem, istnieje prawdopodobieństwo powtórzenia tego schematu.

Zdrowie matki

Historia chorób przewlekłych matki i powikłania w trakcie ciąży znacząco podnoszą ryzyko wcześniejszego rozpoczęcia akcji porodowej.

Kolejność ciąż i porodów

Kobiety będące w pierwszej ciąży (pierworódki) często rodzą bliżej terminu lub po nim. Proces przygotowania dróg rodnych u takiej pacjentki trwa znacznie dłużej. W kolejnych ciążach (wieloródki) organizm pamięta ten proces, przez co poród może nastąpić wcześniej i przebiegać szybciej.

Ciąża mnoga

Noszenie bliźniąt lub trojaczków powoduje znaczny ucisk na szyjkę macicy i jej przedwczesne skracanie się. Większość ciąż mnogich rozwiązuje się drogą naturalną lub przez cesarskie cięcie jeszcze przed 39. tygodniem ciąży.

Niezdrowe nawyki i styl życia

Statystyki medyczne bezlitośnie pokazują, że matki z nałogami rodzą zdecydowanie wcześniej, niż przewiduje to kalendarz ciąży. Duże ryzyko komplikacji i porodu przedwczesnego dotyczy również kobiet z zaawansowaną otyłością i brakiem aktywności fizycznej.

Długość cyklu menstruacyjnego

Termin porodu wyliczany z reguły Naegelego zakłada klasyczny, 28-dniowy cykl. Jeżeli cykle kobiety naturalnie były znacznie krótsze, poród może odbyć się o 7-14 dni wcześniej bez żadnych patologii. Analogicznie, przy bardzo długich cyklach, naturalne dojrzewanie płodu może przeciągnąć się nawet do 42. tygodnia.

Poród przedwczesny

Porodem przedwczesnym nazywamy rozwiązanie ciąży, do którego dochodzi pomiędzy 22. a ukończonym 37. tygodniem.

Jego obraz kliniczny jest bardzo zbliżony do porodu o czasie. Pierwszymi sygnałami są najczęściej tępe, promieniujące bóle w podbrzuszu oraz ból w odcinku lędźwiowym pleców. Następnie pojawiają się regularne skurcze, których dynamika bywa różna (od bardzo powolnych po gwałtowne). Zdarza się przedwczesne pęknięcie pęcherza płodowego i odejście wód. Niepokojącym sygnałem jest krwawienie z dróg rodnych, które może świadczyć o groźnym przedwczesnym odklejaniu się łożyska.

Najczęstsze czynniki wywołujące przedwczesny poród:

• Bardzo młody wiek matki;
• Używki (alkohol, nikotyna, narkotyki);
• Zabiegi przerwania ciąży (aborcje) w wywiadzie medycznym;
• Przebyte poronienia;
• Nieleczone infekcje układu moczowo-płciowego;
• Poważne choroby somatyczne (np. cukrzyca, nadciśnienie);
• Powikłania ciążowe (m.in. niewydolność cieśniowo-szyjkowa, stan przedrzucawkowy);
• Długotrwały, silny stres.

Poród po terminie

Ciąże po terminie (tzw. przenoszone) nie są rzadkością. Akcja porodowa występująca aż do 42. tygodnia ciąży uważana jest za medycznie w normie, choć wymaga ścisłego monitorowania dobrostanu płodu (KTG, USG). Główne powody opóźnionego porodu to:

• Niedokładne wyliczenie terminu porodu (błąd w dacie ostatniej miesiączki lub nieregularne cykle);
• Duża masa urodzeniowa płodu (makrosomia – powyżej 4 kg);
• Zaburzenia hormonalne u matki;
• Zdecydowanie siedzący tryb życia na końcówce ciąży;
• Predyspozycje genetyczne i wcześniejsze stosowanie terapii podtrzymujących ciążę.

Określanie czasu rozpoczęcia porodu

Gdy wielki dzień zbliża się wielkimi krokami, organizm wysyła wyraźne znaki ostrzegawcze, nazywane zwiastunami porodu. Zalicza się do nich:

• Obniżenie dna macicy (tzw. "opuszczenie brzucha" ułatwiające oddychanie);
• Odejście czopa śluzowego (może to nastąpić nawet na kilka tygodni lub dni przed porodem);
• Niewielki spadek masy ciała w ostatnim tygodniu przed rozwiązaniem;
• Samoistne oczyszczanie się organizmu (częste, luźne stolce na krótko przed porodem);
• Nasilające się, tępe bóle w dolnej części pleców i podbrzuszu;
• Odejście wód płodowych (pęknięcie pęcherza);
• Regularne, bolesne skurcze macicy.

Wskazaniem do wyjazdu na oddział położniczy jest sytuacja, w której skurcze pojawiają się regularnie i utrzymują częstotliwość co 4 minuty, lub gdy doszło do pęknięcia wód płodowych.

Prowadzenie ciąży i dbanie o zdrowie

Właściwy przebieg ciąży wymaga uważnego monitorowania wielu aspektów zdrowotnych matki. Należą do nich dobór bezpiecznych leków, ścisła kontrola przyrostu wagi, odpowiednia dieta oraz dostosowana aktywność fizyczna.

Leki w ciąży

Niektóre substancje farmakologiczne mogą mieć bardzo poważny i długoterminowy wpływ na rozwijające się w łonie matki dziecko. Amerykańska Agencja Żywności i Leków (FDA) standardowo dzieli leki na kategorie (klasy A, B, C, D oraz X) na podstawie poziomu ryzyka, jakie niosą dla płodu. Przyszła mama pod żadnym pozorem nie powinna diagnozować się sama – każdy, nawet pozornie błahy lek (w tym suplementy ziołowe) musi zostać skonsultowany z lekarzem prowadzącym.

Zdrowe odżywianie

Prawidłowo zbilansowana dieta to absolutny fundament zdrowia matki i dziecka. Zapotrzebowanie energetyczne w ciąży wzrasta, jednak zasada brzmi: należy jeść "dla dwojga", a nie "za dwoje". Szczególne znaczenie odgrywają mikroskładniki i witaminy, których organizm ciężarnej potrzebuje w zwiększonych dawkach.

W przestrzeni publicznej istnieje wiele sprzecznych mitów żywieniowych. Udowodniono jednak naukowo, że odpowiednia suplementacja, taka jak kwas foliowy, diametralnie zmniejsza ryzyko wystąpienia poważnych wad cewy nerwowej u płodu. Inne kluczowe składniki to m.in. wielonienasycone kwasy tłuszczowe (np. kwas omega-3 DHA). Są one krytycznie ważne dla rozwoju siatkówki oka i mózgu dziecka, a ponieważ organizm płodu ich nie wytwarza, muszą być dostarczane przez barierę łożyskową w ciąży, a następnie z mlekiem matki po narodzinach.

Ponieważ każdy organizm jest inny, najlepszym krokiem dla kobiety w ciąży jest skonsultowanie swojego jadłospisu z lekarzem prowadzącym oraz wykwalifikowanym dietetykiem klinicznym.

Kontrola przyrostu wagi w ciąży

Stopniowe przybieranie na wadze jest naturalnym i niezbędnym elementem prawidłowo rozwijającej się ciąży. Składa się na nie masa samego płodu, łożysko, płyn owodniowy (wody płodowe), powiększona macica, zwiększona objętość krwi matki, woda zatrzymana w organizmie oraz rezerwy tkanki tłuszczowej potrzebne do późniejszej laktacji.

Ścisłe monitorowanie wagi to klucz do uniknięcia komplikacji. Zarówno niedostateczny przyrost masy ciała, jak i patologiczna otyłość ciążowa stanowią zagrożenie. Nadwaga w ciąży predysponuje do cukrzycy ciążowej, groźnego nadciśnienia (stanu przedrzucawkowego) oraz konieczności wykonania cięcia cesarskiego z powodu dużych rozmiarów płodu.

Amerykański Instytut Medycyny (Institute of Medicine) opracował oficjalne wytyczne dotyczące optymalnego przyrostu wagi w ciąży, zależne od wskaźnika BMI sprzed zapłodnienia:

• 28-40 lbs. (ok. 12,7 kg – 18,1 kg) dla kobiet z niedowagą (BMI <18,5)
• 25-35 lbs. (ok. 11,3 kg – 15,8 kg) dla kobiet o normalnej masie ciała (BMI między 18,5-24,9)
• 15-25 lbs. (ok. 6,8 kg – 11,3 kg) dla kobiet z nadwagą (BMI 25-29,9)
• 11-20 lbs. (ok. 4,9 kg – 9 kg) dla otyłych kobiet (BMI > 30)

Z tego względu gorąco zachęcamy do regularnego korzystania z naszego kalkulatora wagi w ciąży, którego algorytmy opierają się na oficjalnych rekomendacjach instytucji medycznych.

Aktywność fizyczna

Liczne badania dowodzą, że umiarkowana aktywność o charakterze tlenowym (aerobowym) uprawiana w trakcie ciąży znacząco poprawia samopoczucie, wydolność oddechową i pozwala przygotować mięśnie dna miednicy do porodu. Może to obniżyć ryzyko zakończenia ciąży cesarskim cięciem. Eksperci zalecają zdrowym kobietom w ciąży zarówno spacery, pływanie, jogę, jak i lekkie ćwiczenia wzmacniające.

Kobiety, które przed ciążą prowadziły bardzo aktywny tryb życia, mogą w porozumieniu z lekarzem kontynuować ćwiczenia o większej intensywności. Zgodnie z wytycznymi Amerykańskiego Kolegium Położników i Ginekologów (ACOG), przy niepowikłanej ciąży ruch rzadko jest czynnikiem zagrażającym płodowi.

Ostrożność jest jednak kluczowa. Trening należy natychmiast przerwać i pilnie skonsultować się z ginekologiem, jeżeli u ciężarnej wystąpi choć jeden z poniższych objawów: krwawienie lub plamienie z dróg rodnych, silna duszność, zawroty głowy i omdlenia, uporczywy ból głowy, obrzęk lub silny ból w łydce (ryzyko zakrzepicy), podejrzenie wycieku wód płodowych, brak wyczuwalnych ruchów płodu, rytmiczne skurcze macicy (objaw porodu przedwczesnego), nagłe osłabienie mięśni lub ból w klatce piersiowej.