เครื่องคำนวณสินเชื่อที่อยู่อาศัย

เครื่องคำนวณสินเชื่อบ้าน (Mortgage Calculator) เป็นเครื่องมือทางการเงินที่มีประโยชน์อย่างยิ่งในการประเมินยอดผ่อนชำระรายเดือนและคำนวณค่าใช้จ่ายอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องกับการเป็นเจ้าของบ้าน คุณสามารถเพิ่มค่าธรรมเนียมหรือระบุเปอร์เซ็นต์ที่เพิ่มขึ้นต่อปีเข้าไปในต้นทุนรวมของสินเชื่อที่อยู่อาศัยได้ แม้ว่าเครื่องมือคำนวณนี้จะถูกออกแบบมาโดยอ้างอิงระบบสินเชื่อของสหรัฐอเมริกาเป็นหลัก แต่คุณก็สามารถนำไปประยุกต์ใช้เพื่อวางแผนการเงินและคำนวณการผ่อนบ้านได้อย่างแม่นยำ

การจำนอง หรือ สินเชื่อที่อยู่อาศัย

สินเชื่อบ้าน หรือ การจำนอง (Mortgage) คือเงินกู้ที่มีอสังหาริมทรัพย์ (ส่วนใหญ่คือบ้าน) เป็นหลักทรัพย์ค้ำประกัน ผู้ให้กู้นิยามสินเชื่อประเภทนี้ว่าเป็นเงินที่ให้กู้ยืมเพื่อนำไปชำระค่าอสังหาริมทรัพย์ ผู้ซื้อที่ขอสินเชื่อบ้านจะต้องผ่อนชำระคืนภายในระยะเวลาที่กำหนด ซึ่งในสหรัฐอเมริกามักจะอยู่ที่ 15 หรือ 30 ปี ในแต่ละเดือนผู้กู้จะต้องผ่อนชำระค่างวด โดยยอดผ่อนชำระรายเดือนนี้จะถูกนำไปตัดทั้งส่วนที่เป็นเงินต้น (จำนวนเงินกู้ยืมเริ่มแรก) และดอกเบี้ย

ดอกเบี้ย คือค่าตอบแทนที่ผู้กู้จ่ายให้กับผู้ให้กู้เพื่อเป็นค่าธรรมเนียมในการใช้เงินทุน นอกจากนี้ ในบางกรณีอาจมีการใช้บัญชีเอสโครว์ (Escrow Account) เพื่อบริหารจัดการค่าใช้จ่ายด้านภาษีที่ดินและประกันภัยบ้าน ทั้งนี้ ผู้ซื้อจะยังไม่ได้เป็นเจ้าของกรรมสิทธิ์ในอสังหาริมทรัพย์ที่จดจำนองโดยสมบูรณ์ จนกว่าจะผ่อนชำระค่างวดเดือนสุดท้ายเสร็จสิ้น

สินเชื่อบ้านแบบอัตราดอกเบี้ยคงที่ (Fixed-rate) ระยะเวลา 30 ปี เป็นรูปแบบที่ได้รับความนิยมอย่างแพร่หลายที่สุดในสหรัฐอเมริกา และการขอสินเชื่อที่อยู่อาศัยถือเป็นวิธีหลักที่บุคคลทั่วไปใช้ในการซื้อบ้าน

ส่วนประกอบของเครื่องคำนวณสินเชื่อที่อยู่อาศัย

โดยทั่วไปแล้ว สินเชื่อที่อยู่อาศัยจะประกอบด้วยองค์ประกอบหลักหลายส่วน ซึ่งเครื่องคำนวณผ่อนบ้านของเราได้รวบรวมปัจจัยเหล่านี้ไว้ครบถ้วน ยอดเงินกู้ (Loan Amount) คือจำนวนเงินที่ยืมจากธนาคารหรือสถาบันการเงิน ซึ่งจะเท่ากับราคาซื้อหักลบด้วยเงินดาวน์ วงเงินกู้สูงสุดที่คุณสามารถขออนุมัติได้มักจะขึ้นอยู่กับรายได้ของครอบครัวและความสามารถในการชำระหนี้ (DSR)

ระยะเวลาผ่อนชำระ (Loan Term) เป็นตัวกำหนดว่าคุณจะต้องผ่อนชำระหนี้ทั้งหมดให้เสร็จสิ้นภายในเมื่อใด สินเชื่อบ้านแบบอัตราดอกเบี้ยคงที่มักมีระยะเวลา 15, 20 หรือ 30 ปี ระยะเวลาผ่อนชำระที่สั้นกว่า เช่น 15 หรือ 20 ปี มักจะมาพร้อมกับอัตราดอกเบี้ยที่ต่ำกว่า

เงินดาวน์ (Down Payment) คือเงินก้อนแรกที่จ่ายเพื่อซื้อที่อยู่อาศัย ซึ่งคิดเป็นสัดส่วนของราคาบ้านทั้งหมด ตามปกติแล้ว สถาบันการเงินมักกำหนดให้ผู้กู้วางเงินดาวน์อย่างน้อย 20% ของมูลค่าบ้าน อย่างไรก็ตาม ในบางกรณีผู้กู้อาจสามารถวางเงินดาวน์ได้ต่ำสุดที่ 3%

ผู้กู้จำเป็นต้องซื้อประกันสินเชื่อภาคเอกชน (PMI - Private Mortgage Insurance) หากวางเงินดาวน์น้อยกว่า 20% และจะต้องจ่ายเบี้ยประกันนี้ไปจนกว่ายอดหนี้คงเหลือจะลดลงต่ำกว่า 80% ของราคาซื้อเริ่มแรก ยิ่งคุณวางเงินดาวน์สูงเท่าไหร่ คุณก็จะได้รับอัตราดอกเบี้ยที่ดีขึ้นและมีโอกาสได้รับอนุมัติสินเชื่อมากขึ้นเท่านั้น

อัตราดอกเบี้ย (Interest Rate) คือสัดส่วนของยอดเงินกู้ที่สถาบันการเงินเรียกเก็บเป็นค่าธรรมเนียมในการกู้ยืม

สินเชื่อบ้านมี 2 ประเภทหลัก ได้แก่: แบบอัตราดอกเบี้ยคงที่ (FRM - Fixed-Rate Mortgage) และ แบบอัตราดอกเบี้ยลอยตัว (ARM - Adjustable-Rate Mortgage) ตามชื่อที่ระบุ อัตราดอกเบี้ยของสินเชื่อแบบ FRM จะคงที่ตลอดอายุสัญญาเงินกู้ โดยเครื่องคำนวณด้านบนนี้จะใช้สำหรับการคำนวณสินเชื่อแบบอัตราดอกเบี้ยคงที่เท่านั้น

สำหรับสินเชื่อแบบ ARM อัตราดอกเบี้ยมักจะคงที่ในช่วงระยะเวลาแรกเริ่ม หลังจากนั้นจะมีการปรับอัตราดอกเบี้ยขึ้นลงตามดัชนีตลาดเป็นระยะๆ เนื่องจาก ARM เป็นการผลักภาระความเสี่ยงมาที่ผู้กู้ อัตราดอกเบี้ยเริ่มต้นของ ARM จึงมักจะต่ำกว่าแบบ FRM ที่มีระยะเวลากู้เท่ากันอยู่ประมาณ 0.5 - 2%

อัตราดอกเบี้ยสินเชื่อบ้านมักจะแสดงผลในรูปแบบ อัตราดอกเบี้ยที่แท้จริงต่อปี (APR - Annual Percentage Rate) หรือที่บางครั้งเรียกว่า APR ที่ระบุไว้ นี่คืออัตราดอกเบี้ยที่คิดแบบทบต้นตลอดทั้งปี ตัวอย่างเช่น หากสินเชื่อบ้านมีดอกเบี้ย APR 6% ผู้กู้จะต้องจ่ายดอกเบี้ยเท่ากับ 6% หารด้วย 12 เดือน ซึ่งก็คือดอกเบี้ย 0.5% ในแต่ละเดือนนั่นเอง

ค่าใช้จ่ายในการเป็นเจ้าของบ้านและการขอสินเชื่อที่อยู่อาศัย

แม้ว่าค่างวดผ่อนบ้านรายเดือนจะเป็นรายจ่ายหลักในการเป็นเจ้าของบ้าน แต่ก็ยังมีค่าใช้จ่ายแฝงที่สำคัญอื่นๆ ที่ต้องนำมาคำนวณด้วย เพื่อให้เข้าใจง่ายขึ้น เราสามารถแบ่งค่าใช้จ่ายเหล่านี้ออกเป็น 2 ประเภท คือ ค่าใช้จ่ายรายเดือน/รายปี (Recurring Costs) และ ค่าใช้จ่ายที่เกิดขึ้นครั้งเดียว (Non-recurring Costs)

ค่าใช้จ่ายที่เกิดซ้ำ

ค่าใช้จ่ายที่เกิดซ้ำ คือรายจ่ายที่จะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่องตลอดอายุสัญญาเงินกู้และหลังจากนั้น ภาษีที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ประกันภัยบ้าน ค่าส่วนกลาง และค่าใช้จ่ายอื่นๆ มักจะปรับตัวสูงขึ้นตามกาลเวลาซึ่งเป็นผลกระทบจากอัตราเงินเฟ้อ ถือเป็นปัจจัยทางการเงินที่สำคัญมากในการวางแผนซื้อบ้าน

คุณสามารถเปิดใช้งานฟีเจอร์คำนวณค่าใช้จ่ายที่เกิดซ้ำได้โดยติ๊กที่ช่อง "รวมตัวเลือกด้านล่าง" (Include below options) ในเครื่องคำนวณ นอกจากนี้ยังมีตัวเลือกขั้นสูงสำหรับกำหนดเปอร์เซ็นต์การเพิ่มขึ้นของรายจ่ายต่อปีในส่วน "ตัวเลือกเพิ่มเติม" การระบุข้อมูลเหล่านี้จะช่วยให้ได้ผลลัพธ์การคำนวณที่แม่นยำยิ่งขึ้น

ประกันภัยบ้าน (Homeowners Insurance) เป็นประกันที่ช่วยคุ้มครองบ้านจากความเสียหายหรือภัยพิบัติต่างๆ รวมถึงครอบคลุมการถูกฟ้องร้องจากอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นทั้งในและบริเวณรอบตัวบ้าน กรมธรรม์ประกันภัยบ้านอาจครอบคลุมถึงความคุ้มครองความรับผิดส่วนบุคคลด้วย ค่าเบี้ยประกันบ้านจะขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย เช่น ทำเลที่ตั้ง อายุ สภาพของตัวบ้าน และระดับความคุ้มครองที่ต้องการ

ภาษีทรัพย์สิน (Property Taxes) เจ้าของอสังหาริมทรัพย์มีหน้าที่ต้องชำระภาษีให้กับรัฐบาลท้องถิ่น ในสหรัฐอเมริกา ภาษีทรัพย์สินมักจะถูกจัดเก็บโดยรัฐบาลท้องถิ่นหรือระดับเขต โดยมีการเรียกเก็บในทั้ง 50 รัฐ โดยทั่วไป เจ้าของบ้านในสหรัฐฯ จะเสียภาษีทรัพย์สินเฉลี่ยประมาณ 1.1% ของมูลค่าบ้านในแต่ละปี

ค่าธรรมเนียมสมาคมเจ้าของบ้าน หรือ ค่าส่วนกลาง (HOA Fees) คือค่าธรรมเนียมที่เรียกเก็บสำหรับการดูแลทรัพย์สินและสภาพแวดล้อมในชุมชนที่อยู่ภายใต้การดูแลของนิติบุคคล ส่วนใหญ่จะมีการเรียกเก็บในโครงการคอนโดมิเนียม ทาวน์โฮม และหมู่บ้านจัดสรร โดยทั่วไปค่าส่วนกลางรายปีมักจะไม่เกิน 1% ของมูลค่าทรัพย์สิน

ประกันสินเชื่อที่อยู่อาศัยภาคเอกชน (PMI - Private Mortgage Insurance) ประกันสินเชื่อภาคเอกชนช่วยลดความเสี่ยงให้กับผู้ให้กู้ในกรณีที่ผู้กู้ผิดนัดชำระหนี้ สถาบันการเงินในสหรัฐฯ มักจะบังคับให้ผู้กู้ทำประกัน PMI หากวางเงินดาวน์น้อยกว่า 20% ของมูลค่าบ้าน และมีอัตราส่วนเงินกู้ต่อมูลค่าบ้าน (LTV - Loan-to-Value) ต่ำกว่า 78-80% ปัจจัยอย่างเงินดาวน์ ยอดเงินกู้ และประวัติเครดิตของผู้กู้ ล้วนส่งผลต่อค่าเบี้ยประกัน PMI ซึ่งมักจะอยู่ระหว่าง 0.3% ถึง 1.9% ของยอดเงินกู้ต่อปี

ค่าใช้จ่ายเพิ่มเติม (Additional Expenses) ค่าบำรุงรักษาบ้านรายปีอาจสูงถึง 1% ของมูลค่าทรัพย์สิน ซึ่งรวมถึงค่าสาธารณูปโภค ค่าใช้จ่ายในการดูแลรักษา และค่าซ่อมแซมจิปาถะอื่นๆ

ค่าใช้จ่ายที่ไม่เกิดซ้ำ

แม้เครื่องคำนวณสินเชื่อบ้านจะไม่ได้รวมค่าใช้จ่ายเหล่านี้ไว้ แต่ก็เป็นสิ่งสำคัญที่คุณไม่ควรมองข้าม

การตกแต่งและซ่อมแซมก่อนเข้าอยู่: ก่อนจะย้ายเข้า ผู้ซื้อหลายคนจำเป็นต้องปรับปรุงตัวบ้าน การต่อเติมบ้านครอบคลุมตั้งแต่การเปลี่ยนวัสดุปูพื้น ทาสีใหม่ ไปจนถึงการรีโนเวททั้งภายในและภายนอก ค่าใช้จ่ายในส่วนนี้อาจบานปลายได้อย่างรวดเร็ว แต่เจ้าของบ้านก็มีทางเลือกที่จะชะลอหรือหลีกเลี่ยงรายจ่ายนี้ได้

ค่าธรรมเนียมการโอนและค่าใช้จ่าย ณ วันปิดดีล (Closing Costs): คือค่าธรรมเนียมที่เกิดขึ้นเมื่อการซื้อขายอสังหาริมทรัพย์เสร็จสิ้น ค่าธรรมเนียมในการโอนและจดจำนองในสหรัฐอเมริกาอาจประกอบด้วย ค่าธรรมเนียมการจดทะเบียนสิทธิและนิติกรรม ค่าทนายความ ภาษีการโอน ค่าจ้างรังวัด ค่าธรรมเนียมการยื่นขอสินเชื่อ ค่าคอมมิชชันนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ ค่ารับประกันบ้าน ค่าประเมินราคา ภาษีทรัพย์สินเฉลี่ยตามสัดส่วน ค่าประกันบ้านล่วงหน้า ดอกเบี้ยตามสัดส่วน ค่าส่วนกลางล่วงหน้า และอื่นๆ

ผู้ซื้อมักจะต้องเป็นผู้รับผิดชอบค่าธรรมเนียมการปิดบัญชีเหล่านี้ แม้ว่าบางครั้งอาจมีการเจรจาขอ "เครดิต" ส่วนลดจากผู้ขายหรือสถาบันการเงินก็ตาม สำหรับการซื้อขายบ้านมูลค่า 400,000 ดอลลาร์ ถือเป็นเรื่องปกติที่ผู้ซื้อจะต้องเตรียมเงินสดสำหรับค่าใช้จ่าย ณ วันปิดดีลประมาณ 10,000 ดอลลาร์

ค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ด: ค่าเฟอร์นิเจอร์ เครื่องใช้ไฟฟ้าใหม่ ค่าซ่อมแซมเล็กน้อย และค่าขนย้าย ล้วนเป็นรายจ่ายที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวเมื่อคุณซื้อบ้านใหม่

การชำระคืนก่อนกำหนดและเงินทุนเพิ่มเติม

การ "โปะบ้าน" หรือการชำระหนี้สินเชื่อบ้านให้หมดก่อนกำหนด เป็นเป้าหมายของผู้กู้หลายคนด้วยเหตุผลที่หลากหลาย ไม่ว่าจะเป็นการต้องการประหยัดดอกเบี้ย การวางแผนที่จะขายบ้าน หรือเตรียมพร้อมสำหรับการรีไฟแนนซ์ เครื่องคำนวณสินเชื่อของเรามีฟังก์ชันรองรับทั้งการคำนวณแบบโปะเงินก้อนหรือการโปะเพิ่มทุกเดือน อย่างไรก็ตาม ผู้กู้ควรศึกษาทั้งข้อดีและข้อเสียของการจ่ายเงินโปะสินเชื่อบ้านให้รอบคอบ

กลยุทธ์ในการชำระหนี้ก่อนกำหนด

นอกเหนือจากการผ่อนชำระค่างวดรายเดือนตามปกติแล้ว ยังมี 3 กลยุทธ์หลักที่คุณสามารถใช้เพื่อประหยัดดอกเบี้ยและปลดหนี้บ้านได้เร็วขึ้น คุณสามารถเลือกใช้เพียงกลยุทธ์เดียวหรือผสมผสานกันก็ได้

การจ่ายโปะเพิ่ม (Extra Payments)

นี่คือการจ่ายเงินเพิ่มเติมเข้าไปจากค่างวดรายเดือนตามปกติ สำหรับสินเชื่อที่อยู่อาศัยระยะยาว ค่างวดในช่วงแรกมักจะถูกนำไปตัดดอกเบี้ยมากกว่าเงินต้น การจ่ายเงินโปะเพิ่มจะถูกนำไปตัดยอดเงินต้นโดยตรง ทำให้ยอดหนี้คงเหลือลดลง ดอกเบี้ยลดลง และช่วยให้ผู้กู้สามารถปลดหนี้ได้เร็วกว่ากำหนด

บางคนอาจเลือกที่จะโปะเพิ่มทุกเดือนเป็นประจำ ในขณะที่บางคนอาจโปะเป็นก้อนเมื่อได้โบนัส เครื่องมือคำนวณสินเชื่อบ้านของเรามีพารามิเตอร์ให้คุณใส่จำนวนเงินโปะเพิ่ม เพื่อเปรียบเทียบผลลัพธ์ระหว่างการผ่อนแบบปกติกับการผ่อนแบบจ่ายโปะ ซึ่งจะทำให้คุณเห็นภาพรวมเงินที่ประหยัดได้อย่างชัดเจน

การผ่อนชำระแบบรายปักษ์ (ทุก 2 สัปดาห์)

ภายใต้กลยุทธ์การผ่อนแบบรายปักษ์ (Bi-weekly Payments) ผู้กู้จะต้องจ่ายค่างวดจำนวนครึ่งหนึ่งของค่างวดรายเดือนในทุกๆ สองสัปดาห์ เนื่องจากใน 1 ปีมี 52 สัปดาห์ ผู้กู้จึงจะต้องจ่ายทั้งหมด 26 ครั้ง ซึ่งเทียบเท่ากับการจ่ายค่างวดเต็มจำนวน 13 ครั้งต่อปี แทนที่จะเป็นการจ่าย 12 ครั้งตามระบบผ่อนชำระรายเดือนแบบมาตรฐาน

วิธีนี้เหมาะอย่างยิ่งสำหรับผู้ที่รับเงินเดือนหรือมีรายได้ออกทุกๆ สองสัปดาห์ เพราะช่วยให้จัดสรรเงินมาจ่ายค่าบ้านได้ง่ายขึ้น เมื่อผ่านไปหนึ่งปี กลยุทธ์นี้จะส่งผลให้คุณได้จ่ายค่างวดเพิ่มขึ้นอีก 1 เดือนเต็ม ซึ่งจะนำไปหักลบกับเงินต้นโดยตรง ช่วยเร่งให้ยอดหนี้ลดลงอย่างรวดเร็ว ประหยัดดอกเบี้ยตลอดอายุสัญญาได้อย่างมหาศาล และร่นระยะเวลาการผ่อนชำระสินเชื่อบ้านให้สั้นลง

การรีไฟแนนซ์เพื่อลดระยะเวลาผ่อน (Refinancing to a Shorter Loan Term)

การรีไฟแนนซ์ (Refinance) คือการขอสินเชื่อก้อนใหม่เพื่อมาปิดหนี้ก้อนเดิม ด้วยกลยุทธ์นี้ ผู้กู้สามารถเลือกปรับลดระยะเวลาการกู้ยืมลง ซึ่งมักจะทำให้ได้รับอัตราดอกเบี้ยที่ถูกลงด้วย ช่วยเร่งให้หนี้หมดไวขึ้นและประหยัดดอกเบี้ย อย่างไรก็ตาม ข้อควรระวังคือผู้กู้อาจจะต้องจ่ายค่างวดรายเดือนต่อเดือนที่สูงขึ้น นอกจากนี้ ในขั้นตอนการรีไฟแนนซ์ ผู้กู้จะต้องเตรียมงบประมาณสำหรับค่าธรรมเนียมการจัดการและค่าจดจำนองใหม่ด้วย

เหตุผลในการชำระคืนเงินกู้ก่อนกำหนด

การจ่ายโปะหรือชำระหนี้ก่อนกำหนดมอบประโยชน์ที่สำคัญดังนี้:

กรอบเวลาชำระหนี้ที่สั้นลง (ปลดหนี้ไวขึ้น): การลดระยะเวลาผ่อนชำระหมายความว่าคุณจะเป็นไทจากหนี้บ้านเร็วกว่ากำหนดเวลาเดิมที่ระบุไว้ในสัญญา

ต้นทุนดอกเบี้ยที่ต่ำกว่า: ช่วยประหยัดเงินค่าดอกเบี้ยบ้านตลอดอายุสัญญา ซึ่งนับเป็นเงินก้อนใหญ่ที่สามารถนำไปทำประโยชน์อื่นได้

อิสรภาพทางการเงินและความสบายใจส่วนบุคคล: การได้ปลดภาระหนี้ก้อนใหญ่สร้างความมั่นคงทางอารมณ์และการเงินได้อย่างยอดเยี่ยม การปลอดหนี้ช่วยให้ผู้กู้มีสภาพคล่องนำเงินไปใช้จ่ายหรือลงทุนเพื่อต่อยอดความมั่งคั่งในด้านอื่นๆ ได้

ข้อเสียของการชำระหนี้ก่อนกำหนด

ในทางกลับกัน การนำเงินไปโปะบ้านก็มีต้นทุนค่าเสียโอกาสที่ต้องพิจารณา ผู้กู้ควรประเมินปัจจัยต่อไปนี้ก่อนตัดสินใจนำเงินก้อนไปโปะสินเชื่อบ้าน:

ค่าปรับไถ่ถอนก่อนกำหนด (Prepayment Penalties): ในสัญญาเงินกู้บางฉบับ (โดยเฉพาะในสหรัฐอเมริกา และช่วง Retention Period 3 ปีแรกในไทย) อาจมีเงื่อนไขเรื่องค่าปรับหากผู้กู้ชำระหนี้หมดก่อนกำหนด ค่าปรับนี้มักจะคิดเป็นเปอร์เซ็นต์ของยอดหนี้คงค้าง ณ วันที่ไถ่ถอน หรือคิดคำนวณจากดอกเบี้ยที่ทางธนาคารต้องสูญเสีย

โดยทั่วไปค่าปรับไถ่ถอนในสหรัฐฯ มักจะค่อยๆ ลดลงจนหมดไปภายในเวลา 5 ปี การโปะปิดหนี้ทั้งหมดที่เกิดจากการขายบ้านมักจะได้รับการยกเว้นไม่โดนเรียกเก็บค่าปรับส่วนนี้

เงินทุนหมุนเวียนจมไปกับตัวบ้าน (Locking Up Liquidity): เงินสดที่นำไปโปะบ้านคือเงินที่คุณจะไม่สามารถดึงออกมาใช้ในยามฉุกเฉินได้ทันที หากมีความจำเป็นต้องใช้เงินสดอย่างกะทันหัน ผู้กู้อาจถูกบังคับให้ต้องไปกู้ยืมสินเชื่อส่วนบุคคลที่มีดอกเบี้ยแพงกว่ามาหมุนเวียนแทน

สิทธิลดหย่อนภาษีที่ลดลง: ทั้งในสหรัฐอเมริกาและไทย ผู้กู้สามารถนำดอกเบี้ยสินเชื่อบ้านไปลดหย่อนภาษีเงินได้ประจำปี หากคุณโปะเงินต้นจนดอกเบี้ยลดลง สิทธิในการนำไปหักลดหย่อนภาษีก็จะน้อยลงตามไปด้วย (อย่างไรก็ตาม ในสหรัฐฯ ผู้เสียภาษีที่เลือกหักค่าใช้จ่ายตามจริงแบบ Itemized Deductions เท่านั้นที่จะได้ใช้สิทธิประโยชน์นี้)

ต้นทุนค่าเสียโอกาส (Opportunity Cost): การทุ่มเงินสดทั้งหมดเพื่อปลดหนี้บ้านอาจไม่ใช่การตัดสินใจทางการเงินที่คุ้มค่าที่สุดเสมอไป เนื่องจากอัตราดอกเบี้ยสินเชื่อบ้านมักจะต่ำกว่าผลตอบแทนที่คุณสามารถหาได้จากการลงทุนรูปแบบอื่น ตัวอย่างเช่น การนำเงินก้อนไปโปะบ้านที่มีดอกเบี้ย 4% อาจไม่คุ้มค่า หากคุณสามารถนำเงินก้อนเดียวกันนั้นไปลงทุนและสร้างผลตอบแทนได้ 7% หรือมากกว่า ส่วนต่างของผลตอบแทนนี้คือ "ต้นทุนค่าเสียโอกาส" ที่คุณควรนำมาวิเคราะห์ในการวางแผนการเงินอย่างรอบคอบ

ประวัติโดยย่อของสินเชื่อที่อยู่อาศัยในสหรัฐอเมริกา

ในช่วงทศวรรษแรกๆ ของศตวรรษที่ 20 การจะซื้อบ้านสักหลังมักหมายถึงการต้องวางเงินดาวน์ก้อนโตและเข้าทำสัญญากู้ยืมระยะสั้น ซึ่งโดยปกติผู้กู้จะต้องจ่ายเงินคืนแบบก้อนใหญ่ในงวดสุดท้าย (Balloon Payment) เมื่อครบกำหนด 3 ถึง 5 ปี เงื่อนไขที่เข้มงวดเช่นนี้ทำให้ชาวอเมริกันส่วนใหญ่ไม่สามารถเข้าถึงการเป็นเจ้าของบ้านได้ ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ชี้ให้เห็นว่าช่วงก่อนปี พ.ศ. 2473 อัตราการเป็นเจ้าของบ้านในสหรัฐฯ อยู่ที่เพียง 40% เท่านั้น

การมาถึงของภาวะเศรษฐกิจตกต่ำครั้งใหญ่ (Great Depression) ส่งผลให้ตัวเลขการยึดทรัพย์จำนองพุ่งสูงขึ้นอย่างรุนแรง ข้อมูลประมาณการระบุว่าเกือบ 25% ของผู้ที่มีสินเชื่อบ้านต้องสูญเสียบ้านจากการถูกยึด วิกฤตการณ์นี้สะท้อนให้เห็นถึงความจำเป็นเร่งด่วนในการปฏิรูประบบการเงินเพื่อที่อยู่อาศัย

เพื่อตอบสนองต่อวิกฤตดังกล่าว รัฐบาลสหรัฐฯ ได้เข้ามาแทรกแซงในช่วงปี พ.ศ. 2473 เพื่อปรับโครงสร้างระบบสินเชื่อที่อยู่อาศัยใหม่ทั้งหมด การก่อตั้ง สำนักงานบริหารการเคหะแห่งชาติ (FHA - Federal Housing Administration) และ สมาคมสินเชื่อที่อยู่อาศัยแห่งชาติ หรือที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางในชื่อ แฟนนีเม (Fannie Mae) ถือเป็นจุดเปลี่ยนครั้งประวัติศาสตร์ FHA ได้ริเริ่มระบบการประกันสินเชื่อบ้าน เพื่อลดความเสี่ยงให้กับสถาบันการเงิน ซึ่งส่งผลให้ธนาคารสามารถขยายระยะเวลาการผ่อนชำระให้ยาวขึ้นและลดข้อกำหนดเรื่องเงินดาวน์ลง ทำให้การมีบ้านเป็นสิ่งที่จับต้องได้สำหรับชาวอเมริกันทั่วไป ในขณะเดียวกัน แฟนนีเม (Fannie Mae) ถูกก่อตั้งขึ้นเพื่อสร้างตลาดรองสำหรับสินเชื่อที่อยู่อาศัย ช่วยเพิ่มสภาพคล่องและเงินทุนหมุนเวียนให้ระบบสินเชื่อ

หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สถาบันเหล่านี้มีบทบาทสำคัญอย่างมากในการช่วยให้ทหารผ่านศึกได้มีบ้านเป็นของตัวเอง ส่งผลให้อุตสาหกรรมที่อยู่อาศัยเติบโตอย่างก้าวกระโดดและอัตราการเป็นเจ้าของบ้านเพิ่มสูงขึ้นอย่างยั่งยืน โดยเฉพาะ FHA ที่ยังคงเป็นเสาหลักสนับสนุนตลาดอสังหาริมทรัพย์ โดยเฉพาะในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำ เพื่อช่วยพยุงเสถียรภาพของตลาดไม่ให้ล่มสลาย

เมื่อเข้าสู่ช่วงต้นศตวรรษที่ 21 ปัจจัยหลายประการประกอบกันดันให้อัตราการเป็นเจ้าของบ้านพุ่งแตะระดับสูงสุดเป็นประวัติการณ์ถึง 68.1% ในปี พ.ศ. 2544 อย่างไรก็ตาม จุดสูงสุดนี้ตามมาด้วยการทรุดตัวอย่างหนักในช่วงวิกฤตซับไพรม์ (Subprime Mortgage Crisis) หรือวิกฤตแฮมเบอร์เกอร์ในปี พ.ศ. 2551 แฟนนีเมได้รับผลกระทบอย่างหนักจากการผิดนัดชำระหนี้สินเชื่อบ้าน จนรัฐบาลกลางต้องเข้ามาควบคุมกิจการ (Conservatorship) เพื่อป้องกันการพังทลายของระบบเศรษฐกิจ แต่หลังจากนั้นเพียงไม่กี่ปี ภายในปี พ.ศ. 2555 แฟนนีเมก็สามารถกลับมาทำกำไรได้อีกครั้ง ส่วน FHA ก็ยังคงมีบทบาทเป็นพระเอกในการรักษาเสถียรภาพของตลาดด้วยการรับประกันสินเชื่อบ้านอย่างต่อเนื่องในช่วงวิกฤต

ธนาคารกลางสหรัฐฯ (Federal Reserve) เองก็เข้ามาแทรกแซงด้วยการดำเนินนโยบายสนับสนุนตลาด (เช่น มาตรการ QE) ซึ่งช่วยฟื้นฟูความเชื่อมั่นและสร้างเสถียรภาพให้กับตราสารหนี้ที่มีสินเชื่อที่อยู่อาศัยเป็นหลักประกัน (MBS) ภายในปี พ.ศ. 2556 ความพยายามร่วมกันของทุกฝ่ายก็เริ่มส่งผลให้ตลาดที่อยู่อาศัยกลับมาแข็งแกร่งและฟื้นตัวได้อีกครั้ง

ในปัจจุบัน สถาบันระดับชาติอย่าง แฟนนีเม (Fannie Mae) และ สำนักงานบริหารการเคหะแห่งชาติ (FHA) ยังคงเป็นรากฐานสำคัญของอุตสาหกรรมสินเชื่อที่อยู่อาศัยในอเมริกา โดยเป็นผู้สนับสนุนเงินทุนหลักสำหรับสินเชื่อบ้านเดี่ยว และมีส่วนสำคัญในการสร้างเสถียรภาพและการเข้าถึงสินเชื่อที่อยู่อาศัยที่เท่าเทียมให้กับประชาชน